Wat niemand me vertelde over eerlijk zijn,
is dat het niet hard hoeft te zijn.
Lange tijd antwoordde ik automatisch met “goed hoor” als iemand vroeg hoe het met me ging. Niet omdat het altijd goed ging, maar omdat dat het makkelijkst was. Voor de ander. En eerlijk gezegd ook voor mij.
Hetzelfde deed ik met afspraken waar ik eigenlijk geen zin in had. Ik verzon snel een reden die sociaal gezien logisch klonk. Agenda al vol. Iets anders ertussen gekomen. Het moment was gewoon niet handig. Niet omdat ik geen contact had met mijn gevoel, maar omdat ik spanning wilde vermijden en de harmonie wilde bewaren.
En toch voelde het niet kloppend.
Niet groots. Niet dramatisch. Maar als een lichte spanning die bleef hangen. Alsof ik mezelf steeds een klein stukje parkeerde.
Niet omdat ik loog, maar omdat ik me aanpaste
Als ik terugkijk, deed ik dit niet uit oneerlijkheid. Ik deed het uit zorg. Voor de sfeer. Voor de relatie. Voor hoe ik overkwam.
Maar onderweg raakte ik iets kwijt. Mezelf serieus nemen. Mijn gevoel echt toelaten. Mijn grenzen voelen en daar woorden aan geven.
Ik dacht lang dat eerlijk zijn betekende dat je alles zegt wat je denkt. Dat je direct moet zijn. Scherp. Confronterend. Dat voelde niet als mij. Dus bleef ik liever stil of koos ik voor de meest soepele oplossing.
Tot ik begon te merken dat aanpassen ook iets kost.
De verschuiving
Er was geen groot keerpunt. Geen plots inzicht. Meer een langzaam besef.
Elke keer dat ik iets zei wat niet helemaal klopte voor mij, hoe klein ook, voelde ik onrust achteraf. En elke keer dat ik eerlijk was, al was het spannend, ontstond er juist ruimte.
Ik begon te oefenen. Met kleine dingen.
Niet meteen ja zeggen.
Niet direct uitleggen waarom iets niet lukt.
Soms zeggen: ik denk er nog even over om mezelf tijd te gunnen.
Of: dit past nu niet bij mij.
Dat was spannend. En bevrijdend tegelijk.
Wat radicale eerlijkheid voor mij betekent
Radicale eerlijkheid is voor mij geen botte waarheid. Het is zachte moed.
De moed om stil te staan bij wat ik voel.
De moed om dat serieus te nemen.
En de moed om het uit te spreken zonder de verbinding te verliezen.
Het betekent dat ik niet alles hoef te delen.
Maar wel dat wat ik deel, klopt voor mij.
Dat mijn woorden niet mooier worden gemaakt dan nodig.
En dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn eerlijkheid.
Wat het me brengt
Eerlijkheid brengt me rust. Minder innerlijke spanning. Minder het gevoel dat ik mezelf moet bijsturen of corrigeren.
Het geeft helderheid. Naar mezelf. En naar de ander.
Maar het vraagt ook iets.
Het vraagt dat ik ongemak kan verdragen.
Dat ik accepteer dat de ander misschien teleurgesteld is.
Dat ik niet meteen ga uitleggen, verzachten of mezelf ga verantwoorden.
Nog steeds onderweg
Ik ben hier niet klaar mee. Integendeel.
Ik stap nog regelmatig in mijn oude patroon. Het makkelijk maken. Het afronden voordat ik echt heb ingecheckt bij mezelf. Het gladstrijken om de spanning maar niet te voelen.
Het verschil zit voor mij niet in perfect eerlijk zijn, maar in sneller opmerken wanneer ik mezelf voorbijloop. En dan alsnog terug durven komen op wat ik eerder zei. Dat lukt niet altijd. En dat hoeft ook niet.
Steeds vaker kies ik bewust voor eerlijk. Niet omdat het altijd fijn voelt, maar omdat het klopt.
Een uitnodiging
Misschien herken je dit. Misschien ook niet.
Maar als je dit leest, wil ik je iets meegeven om bij stil te staan.
Waar in jouw leven kies je voor gemak of harmonie, terwijl eerlijker zijn eigenlijk meer zou kloppen voor jou?
En wat gebeurt er als je jezelf daar iets meer ruimte in geeft?
Reactie plaatsen
Reacties