Waarom is hulp aannemen zoveel moeilijker dan hulp geven?

Je vindt het waarschijnlijk heel normaal om hulp te geven.

Je luistert naar een vriendin die ergens mee zit. Je denkt mee met een collega. Je neemt iets uit handen van je partner. Je zorgt dat dingen geregeld worden.

Je ziet wat er nodig is en springt bij.

Maar als iemand hetzelfde voor jou wil doen?

Dan voelt dat ineens een stuk minder vanzelfsprekend.

Misschien herken je dit:

Je collega vraagt of je iets kunt overnemen, terwijl je agenda al vol zit. Toch zeg je: "Ja hoor, ik regel het wel."

Je blijft nog even langer op je werk, omdat je denkt: "Als ik het niet doe, blijft het liggen."

Je partner vraagt of hij iets uit handen kan nemen, maar je denkt: "Laat maar, dan gaat het straks toch anders dan ik het zelf zou doen."

Een vriendin biedt aan om mee te denken, maar je zegt dat het niet nodig is.

Je draagt liever zelf alle boodschappentassen naar binnen dan dat je twee keer loopt.

Niet omdat je geen hulp wilt.

Maar omdat hulp aannemen voor veel mensen verrassend lastig voelt.

Waarom is hulp aannemen zo moeilijk?

Vaak heeft dit niets te maken met niet wíllen ontvangen.

Het heeft te maken met patronen die je in de loop van je leven hebt opgebouwd.

Misschien leerde je vroeger al dat je zelfstandig moest zijn.

Dat je sterk was als je dingen zelf kon oplossen.

Misschien kreeg je waardering omdat je zo verantwoordelijk was, weinig klaagde en goed voor anderen zorgde.

Of misschien was er vroeger weinig ruimte voor jouw gevoelens en ben je gewend geraakt om jezelf te redden.

Wat je hebt geleerd, wordt op den duur een automatische manier van reageren.

Je denkt er niet bewust over na.

Je doet het gewoon.

Als ik het zelf doe, weet ik tenminste dat het goed gebeurt

Voor veel mensen heeft alles zelf doen ook te maken met controle.

Controle geeft een gevoel van veiligheid.

Als jij het regelt, weet je precies wat er gebeurt.

Als jij die taak doet, weet je dat het goed gebeurt.

Als jij de planning maakt, weet je dat er niets vergeten wordt.

Dat kan heel prettig voelen.

Zeker als je gewend bent om veel verantwoordelijkheid te dragen.

Maar de keerzijde is dat je steeds meer op je eigen schouders legt.

En zonder dat je het doorhebt, wordt "ik doe het zelf wel" een patroon dat steeds meer energie kost.

Wat gebeurt er in je brein als je moeilijk hulp kunt aannemen?

Ons brein is voortdurend bezig met veiligheid zoeken.

Het liefst kiest het voor gedrag dat bekend en voorspelbaar is.

Wanneer je jarenlang gewend bent geraakt om alles zelf op te lossen, kan dat voor je brein voelen als de veilige route.

Ook als die route je inmiddels veel energie kost.

Nieuwe dingen kunnen namelijk spannend voelen.

Zoals:

• toegeven dat je het niet alleen redt;

• iemand anders de controle geven;

• laten zien dat je iets nodig hebt;

• erop vertrouwen dat iemand anders het ook goed doet.

Je zenuwstelsel kan daar onbewust op reageren.

Niet omdat hulp ontvangen werkelijk onveilig is, maar omdat het onbekend voelt.

En wat onbekend voelt, vraagt vaak eerst gewenning voordat het veilig gaat voelen.

Altijd alles zelf doen kost meer energie dan je denkt

Degene zijn die altijd alles regelt, lijkt soms een kracht.

En dat ís het ook.

Maar zelfs sterke mensen hebben grenzen.

Wanneer je voortdurend aan het zorgen, plannen en oplossen bent, blijft je systeem actief.

Je hoofd blijft doorgaan.

Je denkt vooruit.

Je houdt rekening met iedereen.

Je bent alert op wat er nog moet gebeuren.

Na verloop van tijd kan dat zich uiten in stress, vermoeidheid, een vol hoofd, prikkelbaarheid of het gevoel dat je nooit écht uit staat.

Veel vrouwen die gewend zijn om alles zelf te dragen, merken pas hoe zwaar het is wanneer hun lichaam signalen begint te geven.

Niet omdat ze te weinig aankunnen.

Maar omdat ze zichzelf lange tijd weinig ruimte hebben gegeven om te ontvangen.

Hulp aannemen is geen zwakte

We vinden het vaak vanzelfsprekend om iemand anders te helpen.

We zien het als liefdevol, betrokken en zorgzaam.

Maar waarom voelt het dan zo moeilijk om diezelfde zorg terug te ontvangen?

Hulp aannemen betekent niet dat je het niet kunt.

Het betekent niet dat je zwak bent.

Het betekent dat je jezelf toestaat om niet altijd degene te zijn die alles draagt.

Dat je erop mag vertrouwen dat anderen er ook voor jou kunnen zijn.

Stel jezelf deze vraag

Als iemand van wie je houdt precies zo zou leven als jij nu misschien doet...

Altijd zorgen.
Altijd regelen.
Altijd doorgaan.
Altijd zeggen dat het wel gaat.

Zou je dan zeggen:

"Je moet het gewoon allemaal zelf blijven doen."

Waarschijnlijk niet.

Je zou willen helpen.

Je zou willen dat diegene het niet alleen hoefde te dragen.

Waarom zou dat voor jou anders zijn?

Misschien hoef je niet nóg sterker te worden

Misschien hoef je niet te leren hoe je nóg meer kunt dragen.

Misschien zit de volgende stap juist in iets wat veel spannender voelt:

Ontvangen.

Een keer iemand iets voor je laten doen.

Eerlijk zeggen dat het even te veel is.

Hulp vragen voordat je helemaal op bent.

Want rust ontstaat niet altijd doordat je meer controle krijgt.

Soms ontstaat rust juist wanneer je durft los te laten.

En ontdekt:

Ik hoef niet alles alleen te doen.

Herken je jezelf hierin?

Als je merkt dat je vaak alles zelf doet, moeilijk hulp kunt aannemen of altijd sterk probeert te blijven, kan het waardevol zijn om eens te onderzoeken waar dit patroon vandaan komt.

In mijn coaching help ik vrouwen die veel dragen, veel zorgen en zichzelf daarin soms zijn kwijtgeraakt om weer meer rust, ruimte en regie te ervaren.

Een vrijblijvend kennismakingsgesprek is een eerste stap om samen te kijken waar jij nu staat en wat jij nodig hebt.